Categories

Orchestra

Posted By On 20 Jan 2019

(solo) baritone saxophone & symphony orchestra 24′

Commissioner

De Philharmonie Amsterdam

First Performer

Ties Mellema – baritone saxophone, Philharmonie Amsterdam, Daan Admiraal conductor, special guest Maria Ines Villasmil, Muziekgebouw aan het IJ, Amsterdam, the Netherlands, 13th of November 2016

Publisher

Donemus Publishing BV, the Netherlands
Material for rent

Order music

 

Movements

  1. Moderato
  2. Slow dance
  3. Presto

Program notes (dutch)

Toen mijn jongste zoon zo’n 3 jaar oud was en muziek hoorde vroeg hij altijd: “Waar gaat dit over?” en dat is natuurlijk een relevante vraag, die zich in het geval van ‘El Vagabundo’ (de vagebond, zwerver) ook nog min of meer laat beantwoorden.

Het stuk gaat over de tegenstelling groep/individu, vrijheid/zekerheid, outcast/establishment.

De hoofdrolspeler is de baritonsaxofonist, een zwervende straatmuzikant die in het eerste deel zijn opwachting maakt in een kleine provinciestad (het orkest) samen met een maatje (percussioniste). Don Quichote en Sancho Panza als het ware maar dan in een vermomming als Mad Max en kameraad. Hun vrolijke muziekje spelend trekken zij het stadje binnen in de hoop er wat geld te verdienen en wellicht wat vrienden te maken. Het stadje ontvangt hen welwillend en er tekenen zich al meteen wat contouren af binnen de burgerij. De buitenbeentjes (piccolo) en de lagere blazers-stemmen (basklarinet, fagotten, tuba) voelen een natuurlijke verwantschap met deze rare snuiter en de percussiegroep is gecharmeerd van zijn kameraad de percussioniste.

In het tweede deel verdiept zich dit contact en lijkt er sprake van verbroedering en zelfs van opname van de outcast in het orkest; tot het uiteraard toch fout gaat en zich de eerste haarscheurtjes aftekenen tussen bari en orkest. De percussioniste echter voegt zich tijdens het tweede deel voorzichtig bij de percussiegroep.

En in het derde deel wordt dan uiteindelijk de bari verjaagd (of vertrekt hij zelf?) met een hoop gedoe en geschreeuw. Zijn maatje blijft achter in het orkest; waar de baritonsax nog met een kameraad het stadje binnenkwam trekt hij nu moederziel-alleen verder. Het weer tot de dagelijkse routine teruggekeerde orkest neemt in de coda – enigszins hypocriet – met weemoed afscheid van de zonderling die leven in de brouwerij bracht. De laatste 5 noten van het stuk zijn echter voor piccolo, percussioniste en de baritonsax, die vrolijk op weg gaat naar het volgende avontuur.

Eén en ander heeft een duidelijk autobiografische inslag, toen ik studeerde aan het Conservatorium had ik geen rooie cent en om toch in de zomer twee maanden door Zuid-Europa te kunnen trekken speelde ik met een maatje van me (die nu lead-altsax speelt in het Metropole Orkest) op straat. Straatmuzikanten dienen het publiek te vermaken om hun brood te verdienen en dat is ook duidelijk in het muzikale materiaal van ‘El Vagabundo’, lichtvoetig, ritmisch, catchy. Misschien doet het jullie wel denken aan Nino Rota of Kurt Weill en niet zonder reden, nostalgie speelt zeker een rol in dit concert en ook in de vorm (driedelig, cadens) is het vrij traditioneel.

Instrumentation

3(picc)3(enghrn)3(bcl)3 4331 timp 3perc  str / baritone sax solo

 

 


Categorys: All Works, Orchestra